Trzy różne sytuacje
Przy swobodnym wyrzucie powietrza chłodzącego do pomieszczenia duża część ciepła zostaje wewnątrz. Przy bezpośrednim odprowadzaniu wyrzutu na zewnątrz rozpatruje się głównie ciepło resztkowe i wymagany nawiew. Przy chłodzeniu wodnym część ciepła odchodzi obiegiem wodnym, ale pomieszczenie nadal wymaga oceny. Udział określają konstrukcja i podłączenie konkretnego zestawu.
Wentylator musi pokonać opory
Bilans cieplny określa przepływ, a nie automatycznie właściwy wentylator. Kanały, kolana, żaluzje, filtry i tłumiki tworzą opory. Sprawdź dostępny spręż zewnętrzny wentylatora i zapobiegaj zasysaniu własnego gorącego wyrzutu. Odzysk ciepła odpadowego może zmienić bilans, lecz nadal trzeba rozwiązać stan bez odbioru ciepła. Tryb zimowy musi respektować najniższe dopuszczalne temperatury urządzeń.
Co sprawdzić w praktyce
- Ustal ciepło rzeczywiście przekazywane do pomieszczenia.
- Dla nawiewu przyjmij odpowiednią temperaturę letnią, a nie średnią roczną.
- Sprawdź powierzchnię czynną kratek i straty ciśnienia na całej drodze.
Przykład modelowy
Przy obciążeniu cieplnym pomieszczenia 20 kW i dopuszczalnym przyroście temperatury powietrza 10 K, gęstości 1,2 kg/m³ i cieple właściwym 1 005 J/(kg·K) otrzymuje się około 6 000 m³/h. Jest to przykładowy bilans cieplny, a nie dobór wentylatora.
Na co uważać
- Mylenie całkowitego poboru mocy z ciepłem resztkowym przy odprowadzaniu kanałowym.
- Dobieranie kratki według wymiaru zewnętrznego bez uwzględnienia powierzchni czynnej.
- Obudowanie sprężarki z powodu hałasu bez zapewnienia chłodzenia.
Co jeśli na zewnątrz jest cieplej niż dopuszczalna temperatura pomieszczenia?
Sama wentylacja powietrzem zewnętrznym nie spełni tego wymagania. Trzeba zmienić źródło nawiewu, odprowadzać ciepło inaczej lub zastosować odpowiednie chłodzenie aktywne. Sam większy przepływ nie obniży temperatury poniżej temperatury nawiewu.