Liczba w mikrometrach nie jest klasą czystości
Oznaczenie filtra wymiarem w µm musi być uzupełnione definicją skuteczności i badania. Nie oznacza automatycznie, że wszystko większe jest zawsze usuwane, a nic mniejszego nie przechodzi. Klasy ISO odnoszą się do powietrza wynikowego, a nie tylko nominalnego oznaczenia wkładu.
Mierz to, czego wymaga klasyfikacja
Dla klas opartych na liczbie cząstek trzeba znać odpowiednie przedziały wielkości. Brakującego przedziału nie można uznać za wynik zerowy. W klasach 1–5 trzeba dodatkowo wykluczyć cząstki większe niż 5 µm. Klasy masowe mają inne wymagania; liczby cząstek nie można bez znajomości ich właściwości po prostu przeliczyć na mg/m³.
Co sprawdzić w praktyce
- Określ wymaganą klasę i odpowiednią metodę pomiaru.
- Kontroluj stan instalacji za ostatnim filtrem.
- Uwzględnij możliwe uwalnianie pyłu z adsorbentu i wymaganie filtra końcowego.
Przykład modelowy
Miernik wykazuje tylko cząstki powyżej 0,5 µm. Do oceny klasy 1 brakuje przedziału powyżej 0,1 do 0,5 µm. Nawet wynik zerowy w większych przedziałach nie wystarcza więc do potwierdzenia całej klasy cząstek 1.
Na co uważać
- Traktowanie brakującej wartości jako zera.
- Wyznaczanie klasy tylko z jednego przedziału wielkości.
- Pomijanie rdzy i produktów ścierania powstających dopiero za uzdatnianiem.
Czy pomoże filtr końcowy przy maszynie?
Może wychwycić zanieczyszczenia z instalacji, jeśli jest prawidłowo dobrany i konserwowany. Nie usuwa jednak przyczyny korozji i może nie rozwiązywać problemu par wody lub oleju. Jego korzyść ocenia się według konkretnego problemu.